De Rose Bowl wordt voortaan bij elke bilaterale witte-bal-reeks tussen Australië en Nieuw-Zeeland betwist. Dat geldt ook voor de NRMA Insurance T20I-serie die vanaf zondag start en die de twee landen speelt in North Sydney Oval.
De trans-Tasman rivalen spelen om de prestigieuze trofee bij elke ontmoeting in een bilaterale vrouwenserie, te beginnen met de driedaagse reeks in North Sydney Oval deze maand. Sinds 1985 spelen Australië en Nieuw-Zeeland om de trofee in one-day internationals, en de Australiërs houden de Rose Bowl sinds februari 2000 vast.
Dat betekent dat de Rose Bowl deze zomer tweemaal op het spel staat. In maart keert Nieuw-Zeeland terug naar Australië voor drie ODI’s in Canberra en Melbourne.
“De Rose Bowl is zo’n bijzonder onderdeel van de rivaliteit tussen Australië en Nieuw-Zeeland, en het feit dat hij bij alle bilaterale witte-bal-reeksen op het spel staat, voegt een extra laag opwinding toe”, zei Australië-aanvoerder Sophie Molineux.
“We weten hoeveel deze wedstrijd voor beide ploegen betekent, en we kijken ernaar uit om er voor een thuispubliek in Sydney voor de trofee te gaan.”
Als een tour zowel T20’s als ODI’s bevat, wordt de winnaar bepaald op basis van het aantal gewonnen wedstrijden in de twee formats samen. Bij een gelijkspel blijft de trofee in handen van de huidige houder. Australië en Nieuw-Zeeland hebben sinds 1996 geen vrouwen-Test meer gespeeld. Mocht er toch een volledige serie met meerdere formats tussen de rivalen worden georganiseerd, dan zou dezelfde puntenstructuur gelden als bij de Women’s Ashes.
Voor veel minder fanatieke volgers van het vrouwencricket is de Rose Bowl waarschijnlijk minder bekend dan de Women’s Ashes-trofee, zeker nu trans-Tasman ODI-reeksen schaarser zijn geworden.
Voor wie er om heeft gestreden, is de Rose Bowl echter een van de waardevolste trofeeën in de sport. Hij staat symbool voor de felle maar vriendschappelijke rivaliteit tussen de twee landen.
Voor Australië is de trofee al 26 jaar een vaste waarde in de prijzenkast. Het is een eerbetoon aan hun dominantie in het trans-Tasman cricket sinds het team van Belinda Clark de Rose Bowl in early 2000 terugwon met een 3-0 zege in Melbourne. Elke Australische speler zal je vertellen hoe vastbesloten ze zijn om er niet voor te zorgen dat de trofee weer terug moet.
De White Ferns hechten, ondanks hun droogte, zoveel waarde aan de Rose Bowl dat New Zealand Cricket in 2024 een uitgebreide docuserie maakte over de geschiedenis van de trofee. Daarin blikken diverse legendes terug op klassieke momenten.
Voor Nieuw-Zeeland is de Rose Bowl de afgelopen twee decennia een beetje te vergelijken met de Halley-komeet: een schat die om de paar jaar kort te zien is, bij de fotoshoots van de aanvoerders voorafgaand aan een serie en bij de prijsuitreikingen na afloop, waarna hij weer terugverhuist naar het hoofdkantoor van Cricket Australia in Jolimont.
Dat is een patroon dat aanvoerder Amelia Kerr graag wil doorbreken.
“Ik herinner me nog hoe ik voor het eerst bij de White Ferns kwam en in de Rose Bowl speelde … het is iets wat extreem speciaal is voor onze groep, en ik weet zeker dat het voor Australië hetzelfde is”, zei Kerr.
“Het was ons op een na grootste ding na een Wereldbeker, dus de kans hebben om hem vaker te spelen in het T20-format is echt spannend, en het is fijn dat we weer tegen Australië kunnen spelen.
“Het zou best bijzonder zijn om hem terug te winnen. 1999 was het laatste jaar dat we hem wonnen, en Australië heeft net een Wereldbekertitel gepakt. We zouden echt enthousiast zijn om de Rose Bowl terug naar Nieuw-Zeeland te halen.”
De toevoeging van het kortste format kan Nieuw-Zeeland helpen bij dat doel. Ze hebben deze eeuw nog geen ODI-serie van Australië gewonnen, maar in T20I’s zijn ze succesvoller geweest. Hun laatste seriezege dateert van 2017.
In de T20I-onderlinge stand staat het op twaalf overwinningen voor Australië, vier voor Nieuw-Zeeland en één gelijkspel. Over 45 T20I’s in totaal heeft Australië er 26 gewonnen, tegen 18 voor de White Ferns.
Door de T20I’s aan de Rose Bowl toe te voegen, blijft de trofee regelmatig in het geding. Australië ontvangt Nieuw-Zeeland in maart 2027 voor drie ODI’s, maar zoals het er nu uitziet, spelen ze in deze Wereldbekercyclus tot medio 2029 geen andere 50-overserie tegen elkaar. De rivalen ontmoeten elkaar naar verwachting pas weer in maart 2029, in een T20I-serie.
Wat is de geschiedenis van de Rose Bowl?
Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig gaf de invoering van reguliere series tegen Nieuw-Zeeland het Australische vrouwenteam een broognodige vaste tegenstander buiten Engeland. Dat hielp om het cricket aan de andere kant van de Tasman een impuls te geven.
De trofee werd geïntroduceerd voor de Test-tour van Australië naar Nieuw-Zeeland in 1978-79. De sponsor van die serie, de Nieuw-Zeelandse oliemaatschappij Shell, schonk de zilveren beker. Oorspronkelijk was de trofee aan het rode-balcricket verbonden, maar vanaf 1984-85 werd hij gekoppeld aan de inmiddels vaste ODI-reeksen tussen de rivalen.
De Rose Bowl bleef de volgende twintig jaar grotendeels een jaarlijks evenement. Daarna veranderde de invoering van het ICC Women’s ODI Championship de opzet van de tourschema’s, waardoor de teams elkaar nu meestal om de twee tot vier jaar tegenkomen.
De beste momenten uit de Rose Bowl
Meg Lanning’s razendsnelle eeuw (Sydney, 2012)
Lanning zat nog in de beginfase van haar interlandcarrière toen ze Nieuw-Zeeland in 2012 in North Sydney Oval verbijsterde. De White Ferns waren slechts goed voor 177 all out, mede dankzij de spinners Erin Osborne, Lisa Sthalekar en Jess Jonassen.
Een 20-jarige Meg Lanning had al twee eeuwen gescoord in haar eerste dertien ODI’s, maar niemand had deze innings zien aankomen. Als openslagspeelster bleven zeven van de eerste negen ballen die ze speelde zonder run. Daarna ging ze los op de Nieuw-Zeelandse snelle bowler Sian Ruck en sloeg drie vieren en een zes uit de vijfde over van de achtervolging. Lanning was op dreef.
Geen enkele White Fern-bowler was veilig en Lanning was onstopbaar. Ze bereikte haar derde ODI-eeuw in slechts 45 ballen. Dat was het snelste ODI-eeuw van een Australiër tot Glenn Maxwell er meer dan tien jaar later met een 40-ballen eeuw tegen Nederland een nieuw record van maakte.
Meg Lanning houdt van Mount Maunganui (2016, 2017)
Er was iets bijzonders aan Lanning en het Bay Oval in Tauranga. Ze scoorde tussen februari 2016 en maart 2017 drie eeuwen op dat pittoreske ground op het Noordereiland.
Begin 2016 deelden de rivalen de eerste twee wedstrijden van de Rose Bowl-serie. Lanning’s zevende eeuw, een 114 niet uit van 113 ballen, zorgde voor de gelijkmaker nadat de White Ferns de openingswedstrijd hadden gewonnen.
Enkele dagen later bezegelde een tweede eeuw op rij van Lanning een nieuwe Rose Bowl-serieoverwinning voor Australië in een spannende wedstrijd.
Nieuw-Zeeland stelde een imposant doel van 244 runs, maar het nieuwe-balpaar Lea Tahuhu en Morna Nielson hield Australië vroeg in bedwang en stuurde openingsspeelster Nicole Bolton al in de tweede over voor een duck naar huis.
Na een voorzichtige start werd Lanning steeds agressiever. Ze scoorde 127 runs uit 135 ballen en bracht haar team in een winnende positie.
De derde eeuw, in maart 2017, was een echte Lanning-prestatie: een lastige achtervolging in een wedstrijd die de serie moest beslissen. De ODI-reeks tegen Nieuw-Zeeland stond op 1-1 en de Rose Bowl stond op het spel. Lanning scoorde een wedstrijdbepalende 104 niet uit, waarmee Australië in de laatste over met vijf wickets won in Mount Maunganui. Het was haar tiende ODI-eeuw, waarmee ze het record van de voormalige Engelse aanvoerster Charlotte Edwards overtrof.
Suzie Bates’ recordscore brengt de White Ferns op weg (Sydney, 2012)
De toenmalige White Ferns-aanvoerder Bates gaf haar team een winnende start van de Rose Bowl-serie van 2012 in Sydney. Ze scoorde een prachtige 122 niet uit van 131 ballen op het Sydney Cricket Ground.
Australië koos ervoor om eerst te slaan en kwam dankzij Meg Lanning’s snelle 87 en de 51 van aanvoerster Jodie Field op 248. Daarna werden ze in de 49e over all out gespeeld.
Dat doel bleek lang niet genoeg. Hoewel de Australiërs openingsspeelster Lucy Doolan voor 10 wegkregen, nam het White Ferns-team de controle over, toen Bates zich bij Amy Satterthwaite voegde.
Het duo voegde 168 runs toe voor de tweede wicket. Satterthwaite viel op 98, maar Bates slaagde erin om door te gaan tot de overwinning in de 45e over, met een 122 niet uit van 131 ballen. Het blijft de hoogste score van een Nieuw-Zeelandse batter in een Rose Bowl-ODI.
Ellyse Perry’s eerste ODI-eeuw (Adelaide, 2019)
Perry zette haar traditie van dramatische mijlpalen voort toen ze in Adelaide haar eerste ODI-eeuw tegen Nieuw-Zeeland scoorde.
De allrounder speelde de ankerrol met verve om Australië uit de problemen te halen. Ze stond 95 niet uit voor de laatste over van de innings. Perry had dit eerder meegemaakt: in ODI’s was ze drie keer niet uit gebleven in de jaren negentig en was ze eens voor precies 90 uit.
Ze speelde twee singles, waarbij haar partner Delissa Kimmince elke keer het strikerschap teruggaf, en stond zo op 97 met nog twee ballen te gaan. Op zoek naar een grens haalde Perry in de voorlaatste bal uit. Ze bereikte haar eeuw op bizarre wijze, toen ze op de rand van het veld door Anna Peterson werd laten vallen. De bal rolde vervolgens naar de grens, zodat de Australische drie cijfers voor het eerst in een ODI kon vieren. Daarna sloeg Perry nog een zes als slotakkoord van een mooie 107 uit 110 ballen.
Amelia Kerr maakt zich bekend (Mount Maunganui, 2017)
Het Bay Oval in Mount Maunganui was het decor van veel klassieke Rose Bowl-momenten in het afgelopen decennium. Een van de meest memorabele voor Nieuw-Zeeland vond plaats in 2017.
De zestienjarige leg-spinner Amelia Kerr miste een schooldag en maakte zich bekend tegen het best gerangschikte team ter wereld. Het was haar tweede ODI tegen Australië, drie maanden na haar interlanddebuut.
Ze bracht de bezoekers in de problemen met 4-54 uit haar 10 overs. Daaronder was de belangrijke wicket van Australië-aanvoerder Meg Lanning, die ze met de allereerste bal die Lanning van Kerr speelde, bowled ving. Ook Beth Mooney, Alyssa Healy en Elyse Villani waren haar slachtoffer.
Lanning prees de tienerspinner na afloop en beschreef haar prestatie als de komst van een “ster van de toekomst”.
Emily Drumm’s hattrick in de Rose Bowl (Adelaide, 1996)
De voormalige Nieuw-Zeelandse aanvoerster Emily Drumm, die haar team naar de overwinning op Australië leidde in de finale van het WK 2000, heeft ook een bijzondere plek in de geschiedenis. Zij is de enige speler die een hattrick heeft genomen in de Rose Bowl.
Drumms heldendaad kwam in de tweede ODI tussen de rivalen in het Adelaide Oval in 1996. Australië leek op weg naar een hoge score nadat Karen Rolton en Belinda Clark allebei een halve eeuw hadden gemaakt. Maar Drumm beperkte de thuisploeg en nam de wickets van Zoe Goss, Jo Garey en Joanne Broadbent, waarmee ze haar hattrick voltooide. Uiteindelijk maakte Australië slechts 9-164 in hun 50 overs. Dat was echter genoeg, want ze wonnen de spannende wedstrijd met vier runs.
Belinda Clark’s solo-show zet een nieuw record (Auckland, 1997)
De voormalige Australische aanvoerster Clark leverde een opmerkelijke individuele prestatie in de tweede ODI van de tour van haar team naar Nieuw-Zeeland in 1997. Ze sloeg eerst in Auckland en scoorde 142 uit 130 ballen aan de top van de innings. Haar aanval kwam pas tot een einde toen ze run out ging na een misverstand met haar tegenstander, de Nieuw-Zeelandse aanvoerster Maia Lewis.
De op een na hoogste bijdrage aan Australië’s totaal van 5-247 kwam van Mel Jones, die er 28 maakte.
In de antwoordinnings bleef de legendarische Debbie Hockley als enige Nieuw-Zeelandse batter staan met een ongeslagen 78 aan de top van de order. Ook zij speelde een solo-show, want de hoogste bijdrage na haar was Lewis’ 25. De thuisploeg werd voor 158 all out gespeeld.
Clark’s 142 is tot op de dag van vandaag de hoogste individuele score in een Rose Bowl-ODI.
NRMA Insurance Women’s T20-serie tegen Nieuw-Zeeland
Alle wedstrijden worden gespeeld in North Sydney Oval en beginnen om 19:15 uur AEDT.
Selectie Australië T20I: Sophie Molineux (c), Ashleigh Gardner (vc), Tahlia McGrath (vc), Nicola Carey, Kim Garth, Lucy Hamilton, Alana King, Phoebe Litchfield, Beth Mooney, Ellyse Perry, Megan Schutt, Annabel Sutherland, Georgia Voll, Georgia Wareham
Selectie Nieuw-Zeeland T20I: Melie Kerr (c), Eden Carson, Flora Devonshire, Maddy Green, Brooke Halliday, Bree Illing, Polly Inglis (wk), Bella James, Jess Kerr, Rosemary Mair, Nensi Patel, Molly Penfold, Georgia Plimmer, Hannah Rowe, Izzy Sharp
Alle internationale wedstrijden van vrouwen worden live uitgezonden op Seven, 7Plus, Kayo Sports en Foxtel.