Ollie Peake en Thomas Rew staan centraal in de eerste editie van Next In, een nieuwe maandelijkse reeks waarin de meest veelbelovende cricketers onder de 25 jaar worden geanalyseerd.
Rew v Peake: de toekomst van de Ashes-duels
Te midden van een druk seizoen voor het Australische cricket richt de aandacht zich nu op een witte-bal-serie tegen Engeland thuis. Toen de bezoekers in oktober hun T20-selectie bekendmaakten, sprong één naam er duidelijk uit: Thomas Rew.
De 18-jarige keeper-slagman en zijn 22-jarige broer James behoren de afgelopen jaren tot de meest gehypte talenten die Engeland heeft voortgebracht. Het duo proefde vorig jaar al van een Australische Ashes-zomer en liet fans zo een glimp van hun talent zien.
James scoorde een ongeslagen 92 tegen de Prime Minister’s XI en sloeg in november de winnende runs binnen.
Beide broers werden daarna opgenomen in het Engelse Lions-team dat even later tegen Australia A speelde op Allan Border Field.
Misschien herinner je je nog dat Nathan McSweeney ongeslagen 226 maakte, waarmee Australia A de wedstrijd won met een innings en 127 runs. Terwijl oudere broer James moeite had met zeven runs in de eerste innings en een nul in de tweede, oogde Thomas zekerder in zijn eerste-klasse debuut.
Hij droeg 19 bij in de eerste innings, maar sloeg in de tweede innings zeven vieren en een zes, goed voor 47 runs uit 61 ballen.
Rew bouwde met sterke vorm voor Somerset in de Vitality Blast eerder dit jaar aan een mogelijke T20I-cap.
Ironisch genoeg was het tegen McSweeney’s Northamptonshire dat de jongere Rew zijn beste spel liet zien. Hij sloeg 57 uit 30 ballen in de eerste confrontatie en daarna 46 uit 20 in de tweede.
Hij toonde dominantie tegen de spinners, met goede sweeps en reverse sweeps. In de eerste wedstrijd stapte hij zelfs moeiteloos uit en sloeg hij een zes over long off.
Zijn cut-slag is op dit moment misschien wel de meest esthetische reguliere boundary-optie. Ook met weinig ruimte weet hij daarmee gaten te vinden tegen snelle bowlers.
In de tweede wedstrijd tegen Northamptonshire liet Rew ook een verwoestend leg-side spel zien. Hij stapte over zijn wicket, zakte op één knie tegen aanvoerder David Willey en joeg de bal met overleg ver over diep fine leg en uit het stadion. Kort daarvoor had hij er al één over diep mid-wicket de tribune op gestuurd.
De T20I-selectie van Engeland oogt zeker jonger, maar het is niet gegarandeerd dat Rew zijn debuut maakt.
Jofra Archer, Joe Root, Josh Tongue, Ben Duckett en Gus Atkinson spelen alleen de ODI-serie. In de T20I-selectie staan wel onder meer Harry Brook, Jamie Overton, Jacob Bethell, Will Jacks en Sam Curran.
Als Rew de grote trekpleister is voor Engelse fans, dan geldt dat ook voor Australische fans en Ollie Peake.
Beide spelers ontwikkelen zich in een vergelijkbaar tempo sinds ze eerder dit jaar tegen elkaar speelden als aanvoerders van hun land op het U19 ICC ODI Wereldkampioenschap.
Peake kreeg momentum door indrukwekkende prestaties voor de Melbourne Renegades. Rew en hij delen zelfs dezelfde hoogste score in List A T20-cricket: 57.
Peake speelde dit jaar al acht ODI’s voor Australië. Zijn 41 uit slechts 18 ballen tegen Zimbabwe was een duidelijk signaal van wat hij in de slotfase kan betekenen.
Als je die wedstrijd miste: 24 runs kwamen uit de laatste over. Peake sloeg drie zessen, waarvan de beste waarschijnlijk een gecontroleerde slag over long off was.
Peake weet dat er een beeld bestaat over zijn gebrek aan kracht als kleiner gebouwde speler, maar in zijn recente optredens liet hij serieus shotmaking zien.
Als we de twee vergelijken op Big Bash- en Vitality Blast-niveau (List A T20), is Rew de meest destructieve speler geweest.
Met een strike rate in de 150 en een boundary rate van 24 procent werkt Rew snel als opener.
Beiden presteren beter tegen spinners dan tegen snelle bowlers, maar Peake heeft laten zien dat hij ook tegen topkwaliteit snelheid uit de voeten kan.
Hij sloeg het sterke Pakistaanse duo Haris Rauf en Shaheen Shah Afridi eerder al voor zes. En wie vergeet zijn wedstrijdbeslissende slag tegen de Scorchers niet, waarin hij Aaron Hardie in een thriller met de laatste bal van de wedstrijd bestookte?
Nu Peake maandag is opgenomen in de ODI-selectie van Australië en Rew alleen in het kortste formaat voor Engeland speelt, lijkt het onwaarschijnlijk dat we deze twee dit zomer in een interland tegen elkaar zien. Toch zal elk moment waarop twee van de beste talenten van de nieuwe generatie zichtbaar zijn de aandacht trekken.
Wie moeten we volgen in de WBBL|12?
Nu de Weber WBBL|12 van start is, lijkt het veld van jonge doorbraakkandidaten behoorlijk breed.
Caoimhe Bray lijkt al eeuwig mee te doen, maar is pas 17 jaar oud. De Sixers-wonderkind heeft laten zien dat ze zowel met de bat als met de bal kan opstaan in cruciale momenten.
Tess Flintoff (Melbourne Renegades) groeide vorig seizoen uit tot een van de beste spelers in de WNCL, maar in de WBBL hebben we haar beste versie nog niet gezien.
Eleanor Larosa (20) van de Strikers heeft flitsen laten zien van een echte toekomstige allrounder, waarbij haar linkshandige snelheid momenteel het kenmerk van haar spel is.
Verder is er een kwartet bowlers die op het punt staat het volgende niveau te bereiken. Chloe Ainsworth (Perth Scorchers) heeft tot nu toe het meeste laten zien. Maar Milly Illingworth (Melbourne Renegades) en Lily Bassingthwaite (Brisbane Heat) zetten ook druk.
Spinner Hasrat Gill lijkt een stap vooruit te hebben gezet voor de Sydney Thunder. Ze pakte veel wickets in de Spring Challenge, waaronder een 3-21 tegen de Scorchers die een speler-van-de-wedstrijd-prestatie waard was.
Tot slot is het vals spel om de 26-jarige Maddie Penna in een rubriek over spelers van 25 jaar en jonger te zetten, maar zij werd wel uitgeroepen tot speler van het toernooi in de Spring Challenge. Molly Strano noemde haar onlangs in The Scoop al iemand die binnenkort kan aandringen op een plek in de Australische selectie.
Wat is er veranderd in Konstas’ spel?
Sam Konstas begon zijn zomer met een knal, maar de situatie ziet er anders uit dan bij zijn stormachtige Test-start twee jaar geleden tegen Jasprit Bumrah.
De twee vierdaagse optredens voor Australia A in India eind september zullen waardevolle leerervaringen blijken. Hoewel hij daar nooit echt domineerde, bouwde hij drie starts op in vier innings (25, 20, 2 en 40). Van die 87 runs kwamen er slechts 20 uit boundaries.
Het echte signaal van zijn talent kwam echter met een dubbele demonstratie tegen West-Australië eind oktober.
Het begon in ronde twee van de Sheffield Shield, waar hij terugkeerde en domineerde voor de Australische selecteur Tony Dodemaide. In de eerste innings stond hij bewust wat minder agressief. Zijn 71 uit 142 ballen stak scherp af tegen die van openingsgenoot Ollie Davies, die met 52 rond een strike rate van ongeveer 90 bleef.
Daarna volgde de herinnering aan zijn dominantie in de tweede innings. Met New South Wales in een sterke positie tekende Konstas voor een ongeslagen 151 uit 167 ballen. Zijn teamgenoten hadden consistente starts, maar hij deed het leeuwendeel van het werk.
Ondanks het hogere tempo was Konstas’ shotselectie orthodoxer dan in eerdere jaren. Hij strafte brede ballen goed af en oogde zeker met vloeiende off-drives.
Na de 14e over was Konstas in een bijna run-a-ball-ritme en plande hij een dans naar de pitch om een bal van Joel Paris over zijn hoofd te slaan. Tien overs later herhaalde hij dat, toen hij naar achteren stapte om een slag over eerste slip te sturen voor weer een boundary, wat misschien zijn brutaalste slag van die dag was.
Toen hij de honderd had bereikt, drukte hij het tempo op tegen spinner Corey Rocchiccioli met drie opeenvolgende boundaries in de 47e over.
Slechts vier dagen later sloeg Konstas 149 uit 131 ballen in een One-Day Cup-overwinning, opnieuw tegen West-Australië.
De shotselectie leek op zijn Sheffield Shield-honderd. Net als Paris eerder die week zal ook WA-speler Albert Esterhuysen niet snel vergeten hoe Konstas hem keer op keer over zijn hoofd bestrafte.
Ook quick Mahli Beardman gaf 18 runs weg aan Konstas in de 44e over, waarbij de laatste bal kalm over slip werd geduwd met een flinke sierlijkheid.
Beardman nam een paar overs later wraak door Konstas op de diepte te laten vangen, maar de schade was toen al volledig aangericht.
Het meest bemoedigende teken na deze goede periode was het citaat na de Shield-wedstrijd over waar zijn hoofd nu staat.
“Ik voel me heel goed, alsof ik veel helderheid heb in de manier waarop ik bat”, zei Konstas.
Een lichtpuntje van Plimmer
De Nieuw-Zeelandse aanvoerder Amelia Kerr zei het na de T20I-serie tegen Australië in oktober het best.
“Ik zou graag zien dat meer Kiwi’s een kans krijgen in de Weber WBBL.
Zes jaar geleden speelden er veel Kiwi’s in de Big Bash. Dat zou geweldig zijn.”
Kerr wees ook op de innings van veteraan Maddy Green in de eerste T20I tegen Australië als een opvallend moment dat haar op de radar van Big Bash-teams had moeten zetten.
Hobart luisterde naar die oproep en haalde Green binnen als internationale vervanger van Linsey Smith vlak voor het seizoen. Maar hoe zit het met de 22-jarige openster Georgia Plimmer?
De ongeslagen 85 die Plimmer aan het begin van de serie in North Sydney Oval neerzette, was haar beste T20I-score ooit en stond ver af van haar recente maanden. Ze had moeite om op gang te komen op het WK eerder dit jaar. Daarvoor waren er twee gouden eendjes tegen Engeland in mei, met een chop op Lauren Bell en een onnodig losse chip rechtstreeks naar Linsey Smith, die vast voor nachtmerries heeft gezorgd.
De spelersbeoordelingen van CricViz tonen haar als een speler die in verschillende momenten en situaties goed in balans is. Hun vaardigheidsschalen laten haar echter zien als slagvrouw met een goede mix van controle en agressie, maar met wat tekort aan innovatie en kracht. Ook wordt ze gezien als een langzame starter.
Inderdaad duurde het tot de twaalfde bal voordat ze haar footwork en kracht liet zien door de bal over de grond te spelen tegen Lucy Hamilton.
Haar klasse, footwork en lef om haar wickets te tonen hielpen haar enorm. Ze stapte weg en speelde steeds opnieuw door point en cover. Een slagende slag tegen Ash Gardner was de mooiste van de innings.
Hoewel de innings niet vol grote hoists zat, timede Plimmer een pull tegen Nic Carey mooi voor zes, wat kracht liet zien en haar vorige hoogste score van 63 overtrof.
Plimmer had meerdere keren geluk, omdat Beth Mooney achter de stumps enkele kansen liet liggen. Misschien wordt dit een bouwsteen voor haar richting de thuisserie van Nieuw-Zeeland tegen Bangladesh in december.
Tegen de tijd dat de Kiwi’s in maart terugkeren voor de ODI-serie, moeten we waarschijnlijk opnieuw over de openster praten.