Australië won de eerste Test in Durban met 214 runs van Zuid-Afrika. Voor Engeland levert die overwinning waardevolle informatie op, want het team reist in december naar Zuid-Afrika voor een driedelige serie en staat volgend zomer een thuis-Ashes te wachten.
Zuid-Afrika zonder wedstrijdritme
Het is bijna een jaar geleden dat de Proteas nog een Test speelden, een indrukwekkende 2-0 seriezege in India. Deze wedstrijd was hun eerste thuis-Test sinds de winst in de finale van het WK Test-kampioenschap tegen Australië op Lord’s in juni 2025. Ze zagen er daardoor wel wat ongeoefend uit.
Er waren wel positieve bijdragen. Aiden Markram hield in de tweede innings bijna zes uur stand, goed voor 237 ballen, in een poging die uiteindelijk vruchteloos bleek om de wedstrijd remise te houden. David Bedingham maakte twee keer 40 op nummer drie.
Toch leverden ze onvoldoende grote totalen af voor het langere formaat. Zuid-Afrika verspilde meerdere goede starts in de eerste innings. Zes spelers kwamen tot minstens 30, maar niemand maakte er een grote score van, waardoor het een achterstand van 106 runs moest goedmaken. Ryan Rickelton faalde een paar keer bij de openers, en aanvoerder Temba Bavuma kwam over twee innings slechts op vier runs. Over zijn leiderschap en eigen prestaties zal ongetwijfeld kritiek komen.
De vraag is of dit wijst op diepere problemen of simpelweg het gevolg is van een ongeoefende terugkeer in de Test-cricket na een lange afwezigheid. Engeland krijgt het antwoord waarschijnlijk voordat het in Johannesburg aantreedt voor de eerste Test op 17 december. Zuid-Afrika speelt dan nog twee Tests tegen Australië en daarvoor een tweeluik tegen Bangladesh in november, dus er is tijd om op niveau te komen.
Heeft Renshaw het middenveld opgelost?
Met zijn persoonlijke recordscore van 190 in de eerste innings heeft Matt Renshaw zichzelf waarschijnlijk voor de komende tijd een plek in het middenveld van Australië verzekerd. De speler van de wedstrijd scoorde daarnaast 82 in de tweede innings en nam een paar wickets met zijn part-time off-spin.
Hij redde Australië van 124-6 op de eerste speeldag, toen het team de controle over de wedstrijd dreigde kwijt te raken door de bekende problemen in de top van de order. Australië kwam uiteindelijk uit op 390 diep in de tweede speeldag en liet het daarna niet meer los.
Als Renshaw de nummer vijf-positie heeft veroverd, blijven er nog vragen over de rest van de batting line-up. Travis Head had die positie eerder zelf in handen, totdat hij midden in de Ashes vorige winter naar de openingspositie werd verschoven. Die zet pakte goed uit: hij scoorde drie honderden in gewonnen wedstrijden in Perth, Adelaide en Sydney. Sindsdien heeft hij in zijn drie Tests echter niet meer dan 22 gescoord, mede door een paar slechte uitgangen in Durban.
Renshaw heeft ook eerder als opener voor Australië gespeeld. Misschien wisselen die twee nog van plek, iets om te bekijken voor de reis naar Engeland volgende zomer.
Voorlopig krijgt Renshaw zeker de kans om in het middenveld te spelen. Australië heeft echter grotere batting-problemen op te lossen voordat het besluit hoe het Head het best kan inzetten.
Vragen over Labuschagne en de top van de order
Marnus Labuschagne wacht nog steeds op zijn twaalfde Test-honderd, een wachttijd die teruggaat tot juli 2023. Een honderd in de warming-upwedstrijd voor de serie stemde hoopvol, net als zijn twee keer 37 in deze Test. Hij wist echter geen van die scores om te zetten in een betekenisvolle prestatie, laat staan een eeuw.
Labuschagne heeft in zijn 24 Tests sinds zijn laatste honderd in Old Trafford tijdens de Ashes van 2023 een gemiddelde van slechts 25,29. Hij werd beschouwd als buitengewoon gelukkig dat hij zijn plek behield, vooral omdat er weinig alternatieven waren die een claim konden leggen.
Maddinson speelde voor het laatst een Test voor Australië in eind 2016 en had een gemiddelde van 6,75 in zijn drie wedstrijden. Zijn carrière stokte door blessures, mentale gezondheidsproblemen en een diagnose van testikelkanker, waardoor hij het grootste deel van vorig jaar niet speelde. De 34-jarige had sinds maart 2025 geen eerste-klasse wedstrijd meer gespeeld toen hij in Durban terugkeerde in het Test-team, na blessures bij de andere batsmen Cameron Green en Josh Inglis.
Zijn eerste innings eindigde met een eend na 33 ballen, een onopvallende start van zijn tweede periode in het internationale cricket. In de tweede innings speelde hij met veel meer vrijheid, toen Australië al ver voor stond. Hij sloeg zes vieren en twee zessen in zijn 48 runs van 38 ballen. Zijn plek blijft echter onder druk staan.
Green en Inglis zijn inmiddels weer beschikbaar voor de tweede Test in Gqeberha. Maddinson na één wedstrijd weer eruit gooien zou erg hard zijn, maar Australië wil vooral de talentvolle Green graag terug in het team. Renshaw heeft daarbij wel de meest voor de hand liggende route naar nummer vijf geblokkeerd.
Zou Maddinson voor Labuschagne op nummer drie kunnen komen, of Beau Webster op nummer zeven, die hier als allrounder ondergebruikt werd? Er is nog veel te regelen aan de samenstelling van deze batting line-up.
Hazlewood en co bewijzen dat ze nog steeds sterk zijn
Als er één aspect van de prestatie van Australië is dat Engeland zorgen moet baren, dan is het de aanhoudende kwaliteit en diepte van de bowlingaanval.
Josh Hazlewood zette met zijn persoonlijke recordcijfers van 6-49 in de tweede innings de bezoekende seamers op een dominante prestatie. Aanvoerder Pat Cummins leidde de aanval in de eerste innings en nam 3-54, waardoor Zuid-Afrika op een goed batting-dek een ondermaatse 284 uitkwam.
De eeuwig jonge off-spinner Nathan Lyon, 38 jaar oud, voegt nog een extra dimensie toe. Australië heeft daarnaast Scott Boland en Michael Neser als reserves.
Die diepte wordt belangrijk in de komende maanden. De aanval van Australië is oud, en het intensieve Test-schema zal hun fitheid en uithoudingsvermogen op de proef stellen: een vierdelige thuisserie tegen Nieuw-Zeeland en vijf wedstrijden in India na de reis naar Zuid-Afrika.
Hoe zullen ze het er tegen de tijd van de Ashes op 18 juni vanaf brengen, met de eerste Test op Trent Bridge? Voorlopig lijkt elke optimistische bewering dat de aanval van Australië dan voorbij zijn top is, verregaand voorbarig.
Zuid-Afrika’s teamsamenstelling een raadsel
De selectie van Zuid-Afrika voor de openingswedstrijd riep vragen op, vooral de beslissing om in Durban twee gespecialiseerde spinners op te stellen. Keshav Maharaj en Simon Harmer boden een linkser- en een rechtser-optie, maar geen van beiden was echt gevaarlijk. Samen namen ze slechts vier wickets, waarvan er maar één in de eerste innings op naam van Harmer stond. Daardoor kon Australië zich herstellen van 124-6 tot 390.
De afwezigheid van Kagiso Rabada, die niet op tijd van zijn hamstringblessure herstelde voor deze Test, dwong de selectoren waarschijnlijk tot deze keuze. De aanval zag er daardoor wel wat scheef en improviserend uit.
Wiaan Mulder bijvoorbeeld hoort in de Test-cricket niet met de nieuwe bal te bowlen. De batting-allrounder nam twee wickets met de nieuwe bal op de eerste ochtend en pikte er nog een paar bij op de tweede dag, maar was verder vrij ineffectief over zijn 31 overs van zwaar werk in de Test.
De terugkeer van Anrich Nortje was hoopvol. Na een lange afwezigheid uit de Test-cricket liet de snelle bowler glimpen zien van het tempo en de agressie die hem in zijn eerste periode in het team, van 2019 tot 2023, tot een belangrijke kracht maakten.
Als Rabada fit is en beschikbaar voor de tweede Test in Gqeberha, zou zijn terugkeer meer balans en kracht aan de aanval van Zuid-Afrika geven. Het vooruitzicht van Rabada, Nortje en de linkshandige optie Marco Jansen die er vol tegenaan gaan, zou over een paar maanden een veel zwaardere uitdaging vormen voor Australië en voor Engeland.